De bison vierde zijn verjaardag aan de rand van het bos. ‘Ik wil alleen grote cadeaus’, riep hij zijn gasten tegemoet. De dieren kwamen een voor een naar zijn verjaardag toe en gaven hem grote cadeaus: enorme winterjassen, stoelen die ze met zijn tienen moesten dragen, bevroren struikgewas, een kam die tot aan de wolken reikte. Maar telkens zei de bison: ‘Niet groot genoeg. Nee. Dan kan je ook niet blijven vieren.’

Iedereen ging, gebukt onder zijn cadeau, weer weg.’Heeft er dan niemand een groot cadeau voor mij over?’
‘Wil je soms grote honing?’, riep de beer, van ver weg. Hij wilde toch wel heel graag de verjaardag van de bison vieren.

‘Nee’, riep de bison terug.

Toen verscheen plotseling de bij. ‘Gefeliciteerd, bison’, zoemde hij. ‘Is dit groot genoeg?’. Hij gaf een klein pakje aan de bison. ‘Dit?’, vroeg de bison verbaasd. ‘Ja’, zoemde de bij. Hij knikte en keek de bison nieuwsgierig aan. De bison pakte het cadeautje uit. ‘Oooooo’, loeide hij toen. Het was de steppe. Met hoog, golvend gras, een reusachtige blauwe hemel en heel ver weg wazige, grijze bergen. De bison sprong op het cadeau en begon te hollen. Hij wilde de bij nog bedanken. Maar in de wijde omtrek was er niemand meer te bekennen.

Urenlang holde de bison en nóg was hij in het midden van zijn cadeau. Toen de zon onderging bleef hij pas staan. Achter zich hoorde hij plotseling zoemen:’Kom, ik ga weer eens.’ ‘Bij!’, riep de bison. Hij keek om zich heen. Maar de bij was nergens te zien. Overal om hem heen strekte zich de steppe uit.

Niet lang daarna begonnen de sterren te flonkeren, de een na de ander. Net zo lang tot het er ontelbaar waren. De bison keek omhoog en dacht: nu ben ik gelukkig. Het was laat op de avond van zijn verjaardag, ergens, ver weg, in zijn reusachtige cadeau.

Toon Tellegen